‘મોહનથાળ’
રાજકોટ શહેરના કાલાવડ રોડ પર આવેલી ‘શ્રીજી રેસિડેન્સી’માં આજે સવારથી જ થોડી ચહલપહલ હતી. બી-વિંગના પાંચમા માળે ૫૦૨ નંબરના ફ્લેટમાં એક નવો ભાડૂઆત રહેવા આવ્યો હતો.
મોહનથાળ - નવલિકા
એનું નામ અનુરાગ હતું. ૨૬ વર્ષનો યુવાન, દેખાવે સ્માર્ટ અને આઈ.ટી. કંપનીમાં સોફ્ટવેર એન્જિનિયર. મૂળ અમદાવાદનો પણ કંપનીએ તેને રાજકોટ બ્રાન્ચમાં પ્રોજેક્ટ હેડ તરીકે પ્રમોશન આપીને મોકલ્યો હતો.
સામાન ગોઠવતાં ગોઠવતાં સાંજ પડી ગઈ હતી. અનુરાગ સોફા પર પડ્યો અને થાક ઉતારવા આંખો બંધ કરી. એને ભૂખ તો કકડીને લાગી હતી પણ રસોઈ બનાવવાની હિંમત ન હતી. મોબાઈલ કાઢીને ફૂડ ડિલિવરી એપમાં પિઝાનો ઓર્ડર આપી દીધો.
"રોજ રોજ આ બહારનું ખાઈને તો જિંદગી બગડી જશે. કાલે કોઈ સારી ટિફિન સર્વિસ શોધવી પડશે." અનુરાગ મનોમન બબડ્યો.
પિઝા ખાઈને એ તરત જ ઊંઘી ગયો.
બીજા દિવસે રવિવાર હતો. અનુરાગ આરામથી આઠ વાગ્યે ઊઠ્યો. હજુ તો એણે બ્રશ પૂરું કર્યું જ હતું ત્યાં ડોરબેલ વાગી.
દરવાજો ખોલ્યો તો સામે ૫૦૧ વાળાં સવિતાબેન ઊભાં હતાં. ઉંમર લગભગ પંચાવન આસપાસ. એમના હાથમાં એક નાનકડો ડબ્બો હતો.
"આવો આંટી, જય શ્રી કૃષ્ણ." અનુરાગ હસીને બોલ્યો.
"જય શ્રી કૃષ્ણ બેટા. કાલે જ તું રહેવા આવ્યો એટલે મેં વિચાર્યું કે સવાર સવારમાં નવા પડોશીનું મોં મીઠું કરાવતી આવું. આજે રવિવાર છે ને પાછી એકાદશી પણ છે, એટલે આ પ્રસાદ સમજીને ખાજે." કહીને સવિતાબેને ડબ્બો અનુરાગના હાથમાં આપ્યો.
"અરે આંટી, આની શું જરૂર હતી? પણ તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર. મારું નામ અનુરાગ છે." અનુરાગે ડબ્બો લેતાં કહ્યું.
"મારું નામ સવિતાબેન. બેટા, કંઈ પણ જરૂર પડે તો સંકોચ રાખ્યા વગર કહેજે. આ તારું જ ઘર છે." આટલું કહીને સવિતાબેન પોતાના ફ્લેટમાં ગયાં.
અનુરાગે દરવાજો બંધ કર્યો અને ડબ્બો ખોલ્યો. અંદર ઘીથી લથબથ અને બદામ-પિસ્તાની કતરણથી સજાવેલા મોહનથાળના બે- ત્રણ ટુકડા હતા. મોહનથાળની સુગંધ જ એટલી અદભુત હતી કે અનુરાગથી રહેવાયું નહીં. એણે તરત જ એક ટુકડો મોઢામાં મૂક્યો.
મોહનથાળ મોઢામાં મૂકતાં જ એ પીગળી ગયો! અનુરાગની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. આ સ્વાદ... આ સુગંધ... એકદમ એની સ્વર્ગસ્થ માના હાથના મોહનથાળ જેવો જ સ્વાદ! છેલ્લાં ચાર વર્ષથી માના હાથનું ખાવાનું એને નસીબ નહોતું થયું. આજે આ મોહનથાળ ખાઈને એની આંખો સહેજ ભીની થઈ ગઈ. એણે તરત જ બીજો ટુકડો પણ ખાઈ લીધો.
"આંટીના હાથમાં તો જાદુ છે! મારે રૂબરૂ જઈને એમનો આભાર માનવો જ પડશે." અનુરાગ મનોમન બોલ્યો.
નાહી-ધોઈને તૈયાર થઈને અનુરાગ સવિતાબેનના દરવાજે પહોંચ્યો અને બેલ વગાડી.
"આવ અનુરાગ, કેમ કોઈ કામ પડ્યું બેટા?" સવિતાબેને દરવાજો ખોલતાં પૂછ્યું.
"ના આંટી, હું તો આ ડબ્બો પાછી આપવા અને તમારો આભાર માનવા આવ્યો હતો. આંટી, તમે મોહનથાળ એટલો અદભુત બનાવ્યો છે કે મને મારી મા યાદ આવી ગઈ! સાચું કહું તો આવો મોહનથાળ મેં વર્ષો પછી ખાધો." અનુરાગ લાગણીશીલ થઈને બોલ્યો.
સવિતાબેન ખડખડાટ હસી પડ્યાં.
"અરે બેટા, આ મોહનથાળ મેં નથી બનાવ્યો!"
"તો કોણે બનાવ્યો છે?" અનુરાગ આશ્ચર્યથી બોલ્યો.
"આપણી જ સોસાયટીમાં ત્રીજા માળે ૩૦૨ નંબરમાં અંજલિ રહે છે. એણે બનાવ્યો છે. એ બિચારી દર રવિવારે કંઈક ને કંઈક મીઠાઈ બનાવીને સોસાયટીના બધા વડીલોને પ્રસાદ તરીકે આપે છે. બહુ જ ગુણિયલ અને સંસ્કારી છોકરી છે." સવિતાબેને માહિતી આપી.
"અચ્છા એવું છે? તો તો મારે એમનો જ આભાર માનવો પડે. હું જરા એમને મળી આવું." અનુરાગે કહ્યું અને સીડીઓ ઉતરીને ત્રીજા માળે પહોંચી ગયો.
૩૦૨ નંબરના ફ્લેટની બહાર 'અંજલિ મહેતા' નામની નેમપ્લેટ મારેલી હતી. અનુરાગે ધીમેથી ડોરબેલ દબાવી.
થોડીવારમાં દરવાજો ખુલ્યો. સામે ૨૩-૨૪ વર્ષની એક અત્યંત સુંદર યુવતી ઊભી હતી. એણે આછા ગુલાબી રંગની સાદી કુર્તી પહેરી હતી. વાળનો અંબોડો વાળેલો હતો અને કપાળ પર નાનકડી બિંદી હતી. એના ચહેરા પર એક અજબની શાંતિ અને નિર્દોષતા હતી. અનુરાગ તો એક ક્ષણ માટે એને જોતો જ રહી ગયો!
"જી, કોનું કામ હતું?" અંજલિએ હળવા અવાજે પૂછ્યું.
"હું... મારું નામ અનુરાગ છે. હું આજે જ પાંચમા માળે ૫૦૨ માં રહેવા આવ્યો છું." અનુરાગ થોડો ખચકાતાં બોલ્યો.
"ઓહ, વેલકમ ટુ અવર સોસાયટી. બોલો શું કામ હતું? કોઈ મદદ જોઈએ છે?" અંજલિ હસીને બોલી. એનું હાસ્ય પણ એટલું જ મોહક હતું.
"ના, કોઈ મદદ નથી જોઈતી. એ તો સવિતા આંટીએ મને સવારે મોહનથાળ આપ્યો હતો. મેં ખાધો અને... અને મને ખરેખર બહુ જ ભાવી ગયો. એમણે કહ્યું કે એ તમે બનાવ્યો હતો. એટલે હું ખાસ તમારો આભાર માનવા આવ્યો છું. આવો મોહનથાળ મેં મારી મમ્મીના હાથનો જ ખાધો છે." અનુરાગ એકદમ નિખાલસતાથી બોલ્યો.
અંજલિની આંખોમાં ચમક આવી ગઈ.
"થેન્ક યુ અનુરાગ. કોઈને મારા હાથની રસોઈ આટલી ગમી જાય તો મને પણ બહુ આનંદ થાય. અને તમારી મમ્મી સાથે તમે મારી સરખામણી કરી એ તો મારા માટે બહુ મોટો એવોર્ડ કહેવાય!" અંજલિ બોલી.
"તમે એકલા જ રહો છો અહીં?" અનુરાગે પૂછ્યું.
"હા, હું અહીં રાજકોટમાં એક આર્કિટેક્ટ ફર્મમાં જોબ કરું છું. મારું હોમટાઉન જૂનાગઢ છે. રવિવારે રજા હોય એટલે કુકિંગનો શોખ પૂરો કરું." અંજલિએ સહજતાથી જવાબ આપ્યો.
"મારે તો તમને એક રિક્વેસ્ટ કરવી છે. હું બહારનું ખાઈને થાકી ગયો છું. જો તમે કહો તો હું રોજ સાંજે જમવા માટે તમારી ટિફિન સર્વિસ ચાલુ કરી શકું? હું પેમેન્ટ કરી દઈશ. પ્લીઝ ના ન પાડતા." અનુરાગ આશાભરી નજરે જોઈ રહ્યો.
"અરે અનુરાગ, હું કોઈ ટિફિન સર્વિસ નથી ચલાવતી! આ તો મારો શોખ છે." અંજલિ હસી પડી.
"તો શોખ ખાતર જ મારા માટે થોડું વધારે બનાવી લેજો ને! એકલા માણસ માટે રસોઈ બનાવવાનો કંટાળો આવતો હશે, તો આપણે બે જણાંનું ભેગું બની જશે. પૈસા તો તમારે લેવા જ પડશે." અનુરાગ જીદ પર ચડ્યો.
અંજલિ થોડીવાર વિચારી રહી. અનુરાગની વાતમાં સચ્ચાઈ હતી અને એનો ચહેરો પણ સીધો-સાદો હતો.
"ઠીક છે. ટિફિન તો હું નહીં બાંધી આપું, પણ જો તમને વાંધો ન હોય તો સાંજે તમે અહીં જમવા આવી શકો છો. આપણે સાથે બેસીને જમીશું. પણ હા, તમારે મને શાક સમારવામાં હેલ્પ કરવી પડશે!" અંજલિએ શરત મૂકી.
"મંજૂર છે! એકદમ મંજૂર છે! તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર." અનુરાગ ખુશ થતાં બોલ્યો અને બંને જણાં હસી પડ્યાં.
સોમવારથી અનુરાગનો નવો ક્રમ ચાલુ થઈ ગયો. સવારે એ ઓફિસ જતો અને સાંજે સીધો અંજલિના ફ્લેટ પર પહોંચી જતો. અંજલિ રસોઈ બનાવતી હોય અને અનુરાગ ડાઇનિંગ ટેબલ પર બેસીને એની સાથે વાતો કરતો કરતો શાક સમારી આપતો અથવા તો સલાડ બનાવતો.
"તમને ખબર છે અનુરાગ, મને આર્કિટેક્ટ કરતાં શેફ બનવાનો વધારે શોખ હતો. પણ પપ્પાની જીદ હતી એટલે મેં આર્કિટેક્ચર કર્યું." એક દિવસ રોટલી વણતાં વણતાં અંજલિ બોલી.
"તો તમે તમારો આ શોખ પ્રોફેશનલી કેમ નથી અપનાવતા? તમારો હાથ એટલો બેઠેલો છે કે તમે જો નાની રેસ્ટોરન્ટ પણ ખોલો તો લોકો લાઈન લગાવે." અનુરાગ બોલ્યો.
"અરે આટલું મોટું ઇન્વેસ્ટમેન્ટ ક્યાંથી લાવવું? અને એકલા હાથે બધું મેનેજ કરવું અઘરું છે. કદાચ ભવિષ્યમાં કોઈ એવો લાઈફ પાર્ટનર મળી જાય જે મને સપોર્ટ કરે, તો ચોક્કસ વિચારીશ." અંજલિએ અનુરાગની સામે જોઈને ધીમેથી કહ્યું.
અનુરાગના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા. અંજલિની આંખોમાં કંઈક એવું હતું જે અનુરાગને ખેંચી રહ્યું હતું. જ્યારથી એ અંજલિના પરિચયમાં આવ્યો હતો, ત્યારથી એનું જીવન એકદમ વ્યવસ્થિત અને ખુશનુમા બની ગયું હતું. અંજલિ માત્ર સારી કુક જ નહોતી, પણ એક બહુ જ સમજદાર અને પરિપક્વ યુવતી હતી.
રોજ સાંજની મુલાકાતો હવે કલાકો સુધી લંબાવા લાગી હતી. જમ્યા પછી બંને જણાં અંજલિના ફ્લેટની બાલ્કનીમાં બેસીને કોફી પીતા અને ઓફિસની, પરિવારની, અને દુનિયાભરની વાતો કરતા.
"તમારા મમ્મી વિશે તમે ક્યારેય કંઈ નથી કહ્યું." એક દિવસ કોફીનો મગ હાથમાં લેતાં અંજલિએ પૂછ્યું.
"મમ્મીને કેન્સર હતું અંજલિ. હું એન્જિનિયરિંગના છેલ્લા વર્ષમાં હતો ત્યારે જ એ ઓફ થઈ ગયા. પપ્પા તો હું નાનો હતો ત્યારે જ ગુજરી ગયેલા. એટલે હું બિલકુલ એકલો જ છું. મમ્મીએ મને બહુ જ કષ્ટો વેઠીને ભણાવ્યો હતો. હું એને કોઈ સુખ આપી શક્યો નહીં એનો વસવસો મને આખી જિંદગી રહેશે." અનુરાગનો અવાજ ભારે થઈ ગયો.
અંજલિએ પોતાનો હાથ અનુરાગના હાથ પર મૂક્યો. એનો સ્પર્શ હૂંફાળો હતો.
"અનુરાગ, તમે આટલા સારા મુકામ પર પહોંચ્યા છો, એ જ તમારી મમ્મી માટે સૌથી મોટું સુખ હશે. એ જ્યાં પણ હશે, તમને જોઈને બહુ જ ખુશ થતાં હશે. અને તમે એકલા ક્યાં છો? હું છું ને તમારી ફ્રેન્ડ!" અંજલિએ હળવાશથી કહ્યું.
અનુરાગે અંજલિની આંખોમાં જોયું. એને લાગ્યું જાણે વર્ષોથી જે શાંતિ એ શોધી રહ્યો હતો, તે આ આંખોમાં જ છે.
*******
બે મહિના વીતી ગયા. દિવાળી નજીક આવી રહી હતી. અનુરાગની ઓફિસમાં પ્રોજેક્ટનું દબાણ બહુ વધી ગયું હતું. એ રાતે મોડે સુધી જાગીને કામ કરતો. એની સીધી અસર એના સ્વાસ્થ્ય પર પડી.
એક શુક્રવારે સાંજે અનુરાગ અંજલિના ઘરે જમવા ન ગયો. અંજલિએ બે-ત્રણ વાર ફોન કર્યો પણ અનુરાગે ફોન ના ઉપાડ્યો.
અંજલિને ચિંતા થઈ. એ તરત જ પાંચમા માળે ગઈ અને ડોરબેલ વગાડી. બેલ વગાડ્યા પછી પાંચ મિનિટે અનુરાગે માંડ દરવાજો ખોલ્યો.
એનો ચહેરો એકદમ ઉતરી ગયેલો હતો અને આંખો લાલ હતી.
"શું થયું અનુરાગ? તમે ઠીક તો છો ને?" અંજલિ ગભરાઈને બોલી.
"કંઈ નથી અંજલિ... બસ થોડો તાવ જેવું લાગે છે. શરીરમાં બહુ જ કળતર થાય છે. મેં દવા તો લઈ લીધી છે." અનુરાગ માંડ માંડ બોલી રહ્યો હતો.
"અરે રે! તમારું શરીર તો અગ્નિની જેમ તપે છે! તમે ચાલો અંદર અને ચૂપચાપ બેડ પર સૂઈ જાઓ. હું હમણાં આવું છું."
અંજલિ પોતાના ઘરે દોડી ગઈ અને થર્મોમીટર, પટ્ટી કરવા માટેનું કપડું અને રૂમમાં બનાવેલી ગરમાગરમ ખીચડી લઈને પાછી આવી.
અનુરાગ પલંગમાં સૂતો હતો. અંજલિએ એનું માથું ચેક કર્યું, તાવ ૧૦૨ ડિગ્રી હતો.
"તમે લોકો આમ તો બહુ મોટા એન્જિનિયર હોવ છો, પણ પોતાની જાતનું ધ્યાન રાખવામાં એકદમ ઝીરો છો!" અંજલિ છણકો કરીને બોલી અને પાણીના પોતા મૂકવાનું શરૂ કર્યું.
"સોરી અંજલિ... આ તો કામનું થોડું ટેન્શન હતું એટલે..." અનુરાગ ધીમા અવાજે બોલ્યો.
"હવે એક શબ્દ પણ ન બોલતા. પહેલાં આટલી ખીચડી ખાઈ લો અને પછી દવા આપી દઉં છું."
અંજલિએ પોતાના હાથે અનુરાગને ખીચડી ખવડાવી. અનુરાગને ખીચડી ખાતાં ખાતાં ફરી એની મમ્મી યાદ આવી ગઈ. બીમાર પડે ત્યારે મમ્મી બરાબર આવી જ રીતે એની પાસે બેસીને એને જમાડતી. અંજલિની આંખોમાં એને આજે એક મા જેવી જ મમતા દેખાઈ રહી હતી.
"તમે મારા માટે આટલું બધું કેમ કરો છો અંજલિ? હું તો તમારો માત્ર પડોશી છું." અનુરાગથી પૂછ્યા વગર રહેવાયું નહીં.
અંજલિએ પોતાનો હાથ અનુરાગના કપાળ પર ફેરવ્યો અને હસીને બોલી, "કેટલાક સંબંધોને કોઈ નામની જરૂર નથી હોતી અનુરાગ. અને પડોશી ધર્મ પણ કોઈ વસ્તુ છે કે નહીં? હવે છાનામાના સૂઈ જાઓ."
ખીચડી અને દવાની અસરથી થોડીવારમાં અનુરાગને ઊંઘ આવી ગઈ. અંજલિ અડધી રાત સુધી ત્યાં જ ખુરશી પર બેસી રહી. જ્યારે અનુરાગનો તાવ ઉતરી ગયો ત્યારે જ એ પોતાના ફ્લેટમાં ગઈ.
બીજા દિવસે શનિવાર હતો. અનુરાગની તબિયત હવે એકદમ સારી હતી. આખી રાત એ અંજલિ વિશે જ વિચારતો રહ્યો હતો. એને હવે પૂરેપૂરી ખાતરી થઈ ગઈ હતી કે અંજલિ વગર એ પોતાનું જીવન વિચારી પણ શકે તેમ નથી.
"મારે આજે જ અંજલિને મારા મનની વાત કહી દેવી પડશે. બહુ રાહ જોવામાં કદાચ મોડું ન થઈ જાય!" અનુરાગે મનોમન નક્કી કર્યું.
સાંજે એણે અંજલિને ફોન કર્યો.
"અંજલિ, આજે તમારે રસોઈ નથી બનાવવાની. આજે હું તમને રાજકોટની સૌથી બેસ્ટ રેસ્ટોરન્ટમાં જમાડવા લઈ જવાનો છું. ગઈકાલે તમે મારી જે સેવા કરી છે, એની આ નાનકડી પાર્ટી છે." અનુરાગે આગ્રહપૂર્વક કહ્યું.
"અરે અનુરાગ, એમાં પાર્ટી શેની? પણ ઠીક છે, તમને બહુ જ ઈચ્છા હોય તો હું તૈયાર થઈ જાઉં છું." અંજલિ ખુશીથી બોલી.
બંને જણાં કાલાવડ રોડ પર આવેલી એક શાનદાર રૂફ-ટોપ રેસ્ટોરન્ટમાં ગયાં. ધીમું મ્યુઝિક વાગી રહ્યું હતું અને વાતાવરણ એકદમ રોમેન્ટિક હતું. અંજલિએ આજે બ્લેક કલરની સુંદર સાડી પહેરી હતી. અનુરાગ તો એની પરથી નજર જ હટાવી નહોતો શકતો.
"તમે મને આમ એકધારા શું જોઈ રહ્યા છો? હું કંઈ બહુ વિચિત્ર તો નથી લાગતી ને?" અંજલિ શરમાઈને બોલી.
"અંજલિ, તમે આજે એટલા સુંદર લાગી રહ્યા છો કે કોઈની પણ નજર તમારી પરથી હટે નહીં." અનુરાગ બોલ્યો. એના અવાજમાં એક અલગ જ મીઠાશ હતી.
જમી લીધા પછી અનુરાગે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
"અંજલિ, મારે તમને એક બહુ જ અગત્યની વાત કરવી છે." અનુરાગ ગંભીર થઈને બોલ્યો.
"હા, બોલો ને."
"જ્યારથી તમે મને પેલો મોહનથાળ ખવડાવ્યો છે, ત્યારથી મારા જીવનની બધી જ કડવાશ જાણે દૂર થઈ ગઈ છે. તમારો સાથ, તમારી વાતો, અને તમારી સંભાળ... આ બધું મને એક નવી જ જિંદગી આપી રહ્યું છે. હું એકલો હતો, પણ હવે મને એમ લાગે છે કે મારી પાસે દુનિયાની સૌથી કિંમતી વ્યક્તિ છે." અનુરાગ સળંગ બોલી ગયો.
અંજલિ નીચું જોઈને સાંભળી રહી હતી. એના ચહેરા પર આછું સ્મિત હતું.
"અનુરાગ... તમે શું કહેવા માંગો છો?!" અંજલિએ ધીમેથી પૂછ્યું.
"હું એ જ કહેવા માંગુ છું કે હું તમને બહુ જ પ્રેમ કરવા લાગ્યો છું અંજલિ. શું તમે આખી જિંદગી માટે મારાં બનીને મારી સાથે રહેશો? હું તમને વચન આપું છું કે તમને ક્યારેય કોઈ વાતની કમી નહીં આવવા દઉં. અને હા, ભવિષ્યમાં આપણે બંને મળીને તમારી એ સપનાની રેસ્ટોરન્ટ પણ ખોલીશું!" અનુરાગે પોતાનો હાથ ટેબલ પર રહેલા અંજલિના હાથ પર મુકતાં કહ્યું.
અંજલિની આંખો છલકાઈ ગઈ. આ ખુશીનાં આંસુ હતાં.
"તમે સાચું કહો છો અનુરાગ? તમે મને તમારી લાઇફ પાર્ટનર બનાવવા માંગો છો?" અંજલિનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
"એકદમ સાચું અંજલિ. બોલો, મંજૂર છે?"
"મંજૂર છે અનુરાગ! મેં પણ જ્યારથી તમને જોયા છે, ત્યારથી મને તમારામાં એક સાચો અને પ્રામાણિક માણસ દેખાયો છે. મને તમારા સિવાય બીજું કોઈ જ પાત્ર પસંદ નથી." અંજલિએ અનુરાગનો હાથ મજબૂતીથી પકડી લીધો.
બંનેની આંખોમાં એક નવા ભવિષ્યનાં સપનાં તરી રહ્યાં હતાં.
રેસ્ટોરન્ટમાંથી બહાર નીકળીને અનુરાગ બોલ્યો, "તો હવે કાલનો શું પ્રોગ્રામ છે? આવતીકાલે રવિવાર છે."
"કાલે સવારે હું તમારા ઘરે આવીશ. અને હા, ખાલી હાથે નહીં આવું." અંજલિએ આંખ મારીને કહ્યું.
"તો શું લઈને આવશો?"
"એ જ... જેનાથી આ બધી શરૂઆત થઈ હતી. મારો સ્પેશિયલ મોહનથાળ! કારણ કે નવી શરૂઆત હંમેશા મીઠાશથી જ કરવી જોઈએ, ખરું ને?" અંજલિ ખડખડાટ હસી પડી.
"બિલકુલ સાચી વાત! મોહનથાળ વગર તો આપણી આ સ્ટોરી અધૂરી જ કહેવાય!" અનુરાગે પણ હસતાં હસતાં જવાબ આપ્યો.
રાજકોટની એ ખુશનુમા રાતમાં બે હૈયાં કાયમ માટે એક થઈ ગયાં હતાં અને હવામાં ક્યાંક મોહનથાળની મીઠી સુગંધ ભળી ગઈ હતી.
©હરેકૃષ્ણ ..
Thanks for visit this Post, Be sure to check out our homepage for the Latest Posts and Stay connected with us for more Posts.