🛅 તિજોરી
પત્નીના અવસાન પછી – એક દિવસ હું પત્નીના ઘરેણાં વેચીને – એક ભારે, મજબૂત અને કોઈ તોડી ન શકે તેવી અભેદ તિજોરી ખરીદી લાવ્યો.
તિજોરી
મારા રૂમની દીવાલમાં એ તિજોરી ફિક્સ કરાવ્યા પછી, હું કલાકો સુધી રૂમનો દરવાજો બંધ કરીને આરામથી સૂતો રહ્યો.
સાંજ પડી ત્યારે મેં ઘરેણાંના ખાલી ડબ્બા એ તિજોરીમાં ગોઠવ્યા. પછી તેમાં કેટલાક જૂના છાપાં ભર્યા અને તિજોરીને સારી રીતે બંધ કરી, તેની ચાવીઓ સંભાળીને હું ઘરની બહાર નીકળી ગયો.
સિત્તેર વર્ષની ઉંમર છે મારી. સડસઠ વસંત જોયા પછી, ગયા મહિને જ મારી પત્ની મારાથી જુદી થઈ ગઈ, એટલે કે સ્વર્ગે સિધાવી ગઈ.
તેની તેરમું (તેરહવી) પતી ત્યાં સુધી તો કંઈ ખબર ન પડી, કારણ કે ઘર આખું ભરેલું હતું. સગા-સંબંધીઓનું આવવા-જવાનું સતત ચાલુ હતું. એ દિવસોમાં મને ન તો એકલતા લાગી, ન તો મારી જીવનસંગિનીના જવા પછી પેદા થયેલા શૂન્યાવકાશનો અહેસાસ થયો.
તેના કારણે મારું જીવન એક મેળો હતું. તે જતી વખતે પણ આખરી વાર એક મોટો મેળો લગાવીને ગઈ હતી.
કહેવા ખાતર તો મારો ભરેલો-પૂરો પરિવાર છે – બે દીકરા અને બે દીકરીઓ. દીકરા-દીકરીઓનો પણ પોતાનો પરિવાર છે. મારો મોટો ભાણો તો પોતે એક બાળકનો બાપ બની ચૂક્યો છે.
જીવનમાં આજીવિકાનું સાધન વેપાર રહ્યો હતો. મેં ધંધામાં ઘણો નફો પણ કમાયો અને ઘણું નુકસાન પણ વેઠ્યું. ટૂંકમાં કહું તો, સુખનો હિંડોળો પણ ઝૂલ્યો અને દુખની ચટણી સાથે રોટલો બોળીને પણ ખાધો છે.
છોકરાઓ મોટા થયા એટલે ધીમે-ધીમે હું તેમને જવાબદારી સોંપતો ગયો. તેઓ જેટલા કામમાં હોશિયાર થતા ગયા, એટલો જ હું વેપારમાંથી મુક્ત થતો ગયો.
છેલ્લા દસ વર્ષથી મેં ઓફિસે જવાનું છોડી દીધું છે. પરંતુ જ્યારે પણ બાળકોને બિઝનેસમાં કોઈ સલાહ કે મદદની જરૂર હોય છે, ત્યારે તેમની પહેલી પસંદ હું જ હોઉં છું. આખરે અનુભવ બોલે છે.
મારા બંને જમાઈ પણ પોતપોતાના જીવનમાં સારી રીતે સેટલ છે. કોઈને કોઈ વસ્તુની કમી નથી.
પત્નીના ગયાના પંદર દિવસ પછી જ મને અનુભવ થવા લાગ્યો કે મારી તરફ હવે કોઈનું ધ્યાન જ નથી. રૂપિયાથી ખરીદી શકાય તેવી કોઈ વસ્તુની ખોટ નહોતી, પરંતુ વહુઓમાં સેવાની ભાવના નહોતી.
સમયસર ખાવાનું ન મળે, દવાની યાદ કોઈ અપાવે નહીં અને જો હાથ-પગ દુખતા હોય તો કોઈ દબાવવા વાળું ન મળે.
જે કામ મારી પત્ની સહજ ભાવે કરી જતી હતી અને હું ક્યારેય તેનો ઉપકાર પણ નહોતો માનતો – આજે તેનું એ બધું જ સમર્પણ મને યાદ આવવા લાગ્યું હતું. હવે એ યાદો મને અંદરથી રડાવવા અને તડપાવવા લાગી હતી.
વિધવા સ્ત્રીને કદાચ આ વાતોનો અહેસાસ આટલો જલ્દી નથી થતો. વહુઓ સાસુને રસોડામાં અને પોતાના બાળકોમાં જ પરોવી રાખે છે અને જીવન પસાર થઈ જાય છે. વળી, ક્યારેક કોઈ વાત ખૂંચે તો પણ સ્ત્રી એવું વિચારી લે છે કે, "પહેલાં પતિની ઉદ્ધતતા સહન કરતી જ હતી ને, હવે બાળકોની અવહેલના સહન કરી લઉં."
પરંતુ વિધુર પુરુષ પત્નીના ગયા પછી સાવ એકાંતવાસમાં ધકેલાઈ જાય છે. દીકરાઓ રૂમમાં આવે તો પણ માત્ર ફરજ સમજીને. આખરે તેઓ પણ આખો દિવસ કામ કરીને થાકેલા-હારેલા હોય છે, તેમની પણ પોતાની મજબૂરીઓ હોય છે.
આજે પત્નીની જુદાઈને એક મહિનો થઈ ગયો છે. એક એવી જુદાઈ જેમાંથી તે ક્યારેય પાછી આવી શકે તેમ નથી. તેને મળવાનો હવે એક જ રસ્તો છે કે મારે પોતે જ તેની પાસે જવું પડે.
હવે વધુ જીવવાની કોઈ ઈચ્છા નથી, પણ એક પલાયનવાદીની જેમ આત્મહત્યા કરીને મૃત્યુને ગળે લગાવવું – એ પણ તો યોગ્ય નથી.
આવા વિચારો સાથે ઘરથી નીકળીને હું નદી કિનારે પહોંચ્યો. ખિસ્સામાંથી નવી તિજોરીની ચાવીઓ બહાર કાઢી.
આખરી વાર – એ નવી, ચમકતી ચાવીઓને મેં ધ્યાનથી જોઈ. મારા હોઠમાંથી એક ઊંડો નિસાસો નીકળ્યો અને પછી મેં મારા સુખદ ભવિષ્ય માટે એ ચાવીઓને નદીના વહેતા પાણીમાં ફેંકી દીધી.
મન ઉદાસ હતું. કાશ! મોત પત્નીને નહીં પણ પહેલાં મને લઈ ગયું હોત – પણ અફસોસ, એવું ન થઈ શક્યું.
હું પાગલની જેમ, કંઈ પણ વિચાર્યા વગર સડકો પર ભટકતો રહ્યો, પગ દુખી ગયા ત્યાં સુધી ચાલતો રહ્યો. હું ઘરથી ઘણો દૂર નીકળી આવ્યો હતો.
રાતના અંધારામાં હું પાછો મારા ઘરે ફર્યો. આ ખેલનું અંતિમ પરિણામ આવવાનું હજી બાકી છે, પરંતુ તેના એંધાણ અત્યારથી જ દેખાવા લાગ્યા છે.
એ નવી તિજોરીએ ઘરના સભ્યોમાં ભારે ઉત્સુકતા અને આશા જગાડી દીધી છે.
આજે જ્યારે હું રૂમમાં આવ્યો, તો મને મારો રૂમ એકદમ સાફ-સુથરો મળ્યો. મારી કપડાંની આલમારી પણ વ્યવસ્થિત ગોઠવેલી હતી.
ચોક્કસ, તિજોરીની ચાવી શોધવા માટે આખો રૂમ ખૂણે-ખૂણેથી ફંફોસવામાં આવ્યો હશે. ચાવી ન મળી એટલે રૂમ સરખો કરીને શરાફત બતાવવામાં આવી હતી.
બસ, તેમની આ જ આશા અને ઉત્સુકતા જીવતી રહે, એટલા માટે જ તો મેં ચાવીઓ નદીના હવાલે કરી દીધી હતી. ✨હરેકૃષ્ણ" ....✍️
Thanks for visit this Post, Be sure to check out our homepage for the Latest Posts and Stay connected with us for more Posts.