"ધ લાસ્ટ પેન" (છેલ્લી પેન)
આ વાર્તાની શરૂઆત મદુરાઈના મીનાક્ષી અમ્મન મંદિરના ઉત્તર પ્રવેશદ્વારથી થાય છે. તેના મુખ્ય પાત્ર પેરિયાસામી છે, જેમની ઉંમર ૬૦ વર્ષ છે.
The Last Pen
દરરોજ સવારે ૬ વાગ્યે તેઓ મંદિરના પ્રવેશદ્વાર પાસે બેસતા. તેમની સામે એક નાનું પીળું ચોરસ કપડું પાથરેલું રહેતું. જેના પર પેન, પેન્સિલ, રબર અને કંપાસ પેટી જેવી વસ્તુઓ ગોઠવાયેલી હોય. ફૂટપાથ પરની આ નાની દુકાનમાં કોઈ મોટો વેપાર નહોતો.
પેરિયાસામીનો એક અનોખો નિયમ હતો. જ્યારે પણ કોઈ બાળક તેમની પાસે પેન માંગે, ત્યારે તેઓ પહેલા પૂછતા: "બેટા, શું આજે તારે પરીક્ષા છે?"
જો જવાબ હા હોય, તો પેરિયાસામી એક સારી પેન પસંદ કરીને આપતા અને કહેતા: "લે, આ ખૂબ નસીબદાર પેન છે. જા અને પરીક્ષામાં પૂરા ૧૦૦ ગુણ લાવજે."
જ્યારે બાળક પૂછતું, "કેટલા પૈસા થયા દાદા?" ત્યારે પેરિયાસામી કહેતા, "પૈસા પછી આપજે બેટા, પહેલા તારી પરીક્ષા આપી દે. પછી આવીને મને તારા માર્કસ જણાવજે, ત્યારે તું પૈસા ચૂકવી શકે છે."
બાળકો હસીને દોડી જતા અને ફરી ક્યારેય પાછા ન આવતા. પેરિયાસામી પણ ક્યારેય તેમની પાછળ ઉઘરાણી કરવા દોડતા નહીં.
તેમની પત્ની થંગમ તેમને અવારનવાર વઢતી: "તમે પાગલ છો? એક પેનની કિંમત દસ રૂપિયા છે. જો તમે આમ જ મફતમાં આપશો તો આપણે શું ખાઈશું? ઘરનું ભાડું કોણ ભરશે?"
ત્યારે પેરિયાસામી પોતાની એક જૂની ડાયરી કાઢતા. તેમાં તારીખ મુજબ વિગતો લખેલી હતી: "૧૨.૦૩.૨૦૧૦ - રમેશ - ગણિતની પરીક્ષા - પેન - બાકી."
આખી ડાયરી આવી 'બાકી' એન્ટ્રીઓથી ભરેલી હતી. જ્યારે ગણતરી કરી તો અંદાજે ૩૦૦૦ જેટલી એન્ટ્રીઓ હતી, એટલે કે ૩૦,૦૦૦ રૂપિયા લેવાના બાકી હતા.
પેરિયાસામી કહેતા, "જો થંગમ, આ દેવું નથી પણ મારું રોકાણ છે. એક દિવસ તે જરૂર વ્યાજ સાથે પાછું આવશે." થંગમ નિસાસો નાખીને કહેતી, "તમારું રોકાણ ધૂળમાં મળશે. હવે તો તમે વૃદ્ધ થયા, હવે કોણ પાછું આવવાનું છે?"
વીસ વર્ષ વીતી ગયા. પેરિયાસામી હવે ૮૦ વર્ષના થયા હતા. દ્રષ્ટિ ધૂંધળી થઈ હતી અને સાંભળવાની શક્તિ પણ નબળી પડી હતી. છતાં, તેઓ આજે પણ મંદિરના એ જ ખૂણે પેન લઈને બેસતા હતા.
એક સવારે, મંદિરના દ્વારે એક શાનદાર કાર આવીને ઉભી રહી. સુટ-ટાઈમાં સજ્જ એક ૩૫ વર્ષનો પ્રભાવશાળી યુવાન ફૂલનો હાર લઈને પેરિયાસામી પાસે આવ્યો અને તેમના ચરણે વંદન કર્યા.
"દાદા, મને ઓળખ્યો?" પેરિયાસામીએ આંખો પર ભાર દઈને જોયું પણ ઓળખી શક્યા નહીં. યુવાને કહ્યું, "દાદા, ૧૮ વર્ષ પહેલા મારી ૧૦મા ધોરણની ગણિતની પરીક્ષા હતી. તે સવારે હું રડતો હતો કારણ કે મારી પેન તૂટી ગઈ હતી અને મારી પાસે પૈસા નહોતા."
"ત્યારે તમે મને પેન આપી હતી અને કહ્યું હતું કે આ નસીબદાર પેન છે, જા ૧૦૦ માર્કસ લાવજે. તમે ત્યારે પૈસા માંગ્યા નહોતા." પેરિયાસામીને ઝાંખી યાદ આવી.
તે યુવાને કહ્યું, "હું મુરુગન છું દાદા. મેં તે પેનથી પરીક્ષા આપી અને ૯૮ માર્કસ મેળવ્યા. આજે મારી પોતાની સોફ્ટવેર કંપની 'પેન્ના ટેક્નોલોજીસ' છે. મારું આખું જીવન તમારી તે પેનથી શરૂ થયું હતું."
મુરુગને એક પરબીડિયું કાઢ્યું અને કહ્યું, "દાદા, તે દિવસે મારે તમને દસ રૂપિયા આપવાના હતા. આજે હું તે વ્યાજ સાથે પાછા આપવા આવ્યો છું." તેની અંદર ૧૦ લાખ રૂપિયાનો ચેક હતો.
પેરિયાસામીના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેઓ બોલ્યા, "બેટા, મને પૈસાની જરૂર નથી. તું સફળ થયો એ જ મારું વળતર છે." પણ મુરુગને જીદ કરી કે આ તમારું રોકાણ છે જે નફા સાથે પાછું આવ્યું છે.
બીજા દિવસે સમાચાર પત્રોમાં હેડલાઇન છપાઈ: "સોફ્ટવેર ઉદ્યોગપતિએ ફૂટપાથ પર પેન વેચતા દાદાને ૧૦ લાખની ગુરુદક્ષિણા આપી." આ વાંચીને બીજા દિવસે બીજી કાર આવી.
એક બહેન આવ્યા અને બોલ્યા, "દાદા, હું સુમતી. મેં તમારી પાસેથી હિન્દીની પરીક્ષા માટે પેન લીધી હતી, આજે હું હિન્દીની શિક્ષિકા છું." પછી રમેશ આવ્યો જે હવે ઓડિટર હતો.
એક અઠવાડિયામાં તો મંદિરના દ્વારે મેળો જામ્યો. ડોકટરો, એન્જિનિયરો અને કલેક્ટરો લાઈનમાં ઉભા રહીને પેરિયાસામીના આશીર્વાદ લેવા આવવા લાગ્યા.
થંગમે પેલી જૂની ડાયરી કાઢી. ૩૦,૦૦૦ રૂપિયાની જે રકમ બાકી હતી, તેની સામે આજે ૩ કરોડ રૂપિયા પાછા આવ્યા હતા. પેરિયાસામી રડી પડ્યા અને બોલ્યા, "જોયું થંગમ, આ દેવું નહોતું, આ તો પ્રેમથી વાવેલા બીજ હતા જે આજે જંગલ બની ગયા છે."
આજે મીનાક્ષી મંદિરના ઉત્તર ગોપુરમ પાસે એક ભવ્ય સ્ટેશનરીની દુકાન છે: "પેરિયાસામી પેન સ્ટોર." મુરુગને તે જગ્યા ખરીદીને દાદાને ભેટ આપી છે.
દુકાનમાં એક બોર્ડ મારેલું છે: "પરીક્ષા આપતા વિદ્યાર્થીઓ માટે પેન મફત છે. ફક્ત પરીક્ષા આપીને તમારા માર્કસ જણાવજો, પૈસા પછી ચૂકવશો તો ચાલશે." નીચે નાની લીટીમાં લખ્યું છે: "દસ રૂપિયાની એક પેન જિંદગી બદલી શકે છે, વિશ્વાસ રાખો."
આજે પણ મુરુગન અઠવાડિયામાં બે વાર પોતાનો બિઝનેસ સૂટ ઉતારીને આ દુકાને બેસે છે અને બાળકોને પેન વહેંચે છે. તે જાણે છે કે તે માત્ર પેન નથી આપી રહ્યો, પણ 'આશા' આપી રહ્યો છે.
જ્યારે પણ તમે મદુરાઈના મીનાક્ષી અમ્મન મંદિરે જાઓ, ત્યારે આ દુકાને જરૂર જજો. કોને ખબર, તમારા દ્વારા અપાયેલી એક પેન કોઈ બાળકના સપનાને હકીકત બનાવી દે!
– અજ્ઞાત" (આ વાતના સર્જકનું નામ કોઈ વાચક શોધી આપશે તો અહીં પ્રગટ કરવાનું ગમશે.) વોટસએપ પર મળેલ વાર્તાના અંગ્રેજી લખાણનું #આવકાર દ્વારા ભાવાનુવાદ.
___________
Thanks for visit this Post, Be sure to check out our homepage for the Latest Posts and Stay connected with us for more Posts.