'મહેંકતી માનવતા'
(સત્ય ઘટના) લેખક: હરેકૃષ્ણ જાની
સુરત શહેરના વેસુ વિસ્તારમાં આવેલા ‘કેસરિયા ડોમ’ ગરબા ગ્રાઉન્ડમાં નવરાત્રીનો માહોલ પૂરબહારમાં ખીલેલો હતો. ચારેબાજુ મોટા સ્પીકરોમાં વાગતા ઢોલના તાલે ખેલૈયાઓ મન મૂકીને ઝૂમી રહ્યા હતા.
મહેંકતી માનવતા - સત્ય ઘટના
આ રંગબેરંગી અને ઉત્સાહથી ભરેલા માહોલમાં સુરતની ‘માતે હોસ્પિટલ-હાઈ રિસ્ક પ્રેગ્નન્સી સેન્ટર’ના ડૉક્ટર કલ્પના સવાણી પણ પોતાના મિત્રો સાથે ગરબા રમી રહ્યા હતા. નવરાત્રીનો પ્રથમ દિવસ હોવાથી આખો દિવસ હોસ્પિટલની દોડધામ પછીની આ ક્ષણો તેમના માટે ખૂબ જ રાહતભરેલી હતી.
ગરબાનો પહેલો રાઉન્ડ માંડ પૂરો થયો હતો અને હજી તો ઉત્સાહ જામી રહ્યો હતો, ત્યાં રાતના સાડા બાર વાગ્યાની આસપાસ તેમના ફોનની રીંગ વાગી.
ફોનની સ્ક્રીન પર હોસ્પિટલનો નંબર ચમકતો જોઈને તેમણે તરત જ ગરબાના તાલમાંથી બહાર આવીને ફોન રિસીવ કર્યો.
સામેથી હોસ્પિટલના સ્ટાફના અવાજમાં ભારે ગભરાટ અને ચિંતા સ્પષ્ટ વર્તાતી હતી. સ્ટાફે કહ્યું, "મેડમ, બારડોલીથી એક દર્દીને ગંભીર હાલતમાં શિફ્ટ કર્યા છે. પેશન્ટ ઘરે અચાનક બેભાન થઈ ગયા હતા, સ્થાનિક હોસ્પિટલમાં હૃદય બંધ થઈ જતાં પમ્પિંગ કરીને ચાલુ કર્યું છે અને ટ્યુબ નાખીને વેન્ટિલેટર પર અહીં લાવ્યા છે. પેશન્ટની કન્ડિશન બહુ જ ક્રિટિકલ છે."
આ વાત સાંભળતા જ ડૉક્ટર કલ્પનાના ચહેરા પરથી ગરબાની ખુશી ગાયબ થઈ ગઈ અને એક પ્રોફેશનલ તબીબની ગંભીરતા આવી ગઈ.
તેમણે એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર પોતાના મિત્રોને કહ્યું, "સોરી, મારે અત્યારે જ નીકળવું પડશે. હોસ્પિટલમાંથી ઇમર્જન્સી કોલ છે."
મિત્રોએ પૂછ્યું, "અરે કલ્પના, અત્યારે રાત્રે? હજી તો ગરબા શરૂ થયા છે!"
ડૉ. કલ્પનાએ મક્કમતાથી કહ્યું, "પેશન્ટની લાઈફ દાવ પર છે, નવરાત્રી કરતા દર્દીનો જીવ મારા માટે પહેલો છે."
તેઓ ગરબા ગ્રાઉન્ડની બહાર આવ્યા, પણ મેદાનની ભીડ અને ટ્રાફિકમાં ગાડી ફસાયેલી હોવાથી સમય બગાડ્યા વગર તેમણે તુરંત જ મોબાઇલ એપથી 'રેપિડો' (બાઇક ટેક્સી) બુક કરી લીધી.
ગરબાના પહેરવેશમાં જ બાઇક પર બેસીને ડૉક્ટર કલ્પના સવાણી મોટા વરાછા સ્થિત પોતાની હોસ્પિટલ તરફ રવાના થયા. રસ્તામાં તેમના મનમાં એક જ ચિંતા સતત ઘૂમરાઈ રહી હતી કે પેશન્ટની હાલત કેવી હશે અને હું સમયસર પહોંચી શકીશ કે નહીં.
બીજી બાજુ, હોસ્પિટલના વેઈટિંગ એરિયામાં બેઠેલા સગા ખૂબ જ ચિંતામાં હતા. દર્દીની ગંભીર અને નાજુક હાલત જોઈને તેમના પરિવારજનોના ચહેરા પર ડર અને અસહાયતા સાફ દેખાતા હતા.
રાત્રે રસ્તા પર ટ્રાફિક ઓછો હોવાથી તેઓ ઝડપથી હોસ્પિટલ પહોંચી ગયા અને સીધા અંદર દાખલ થયા. ડૉક્ટર કલ્પનાને ગેટ પર આવતા જોતા જ સગા દોડીને આવ્યા.
સગાએ ગદ્ગદિત અવાજે કહ્યું, "મેડમ, તમે જલ્દી અંદર જુઓ. પેશન્ટ સાવ બેભાન છે અને શ્વાસ લેવામાં બહુ તકલીફ પડે છે."
ડૉ. કલ્પનાએ તેમને શાંતિ રાખવા કહીને કહ્યું, "તમે ટેન્શન ન લો, હું જોઈ લઉં છું."
તેમણે ઝડપથી પોતાનું એપ્રન પહેર્યું અને સીધા ICU ની અંદર પ્રવેશી. દર્દી પથારી પર બેભાન અવસ્થામાં હતા અને તેમની સ્થિતિ સતત નાજુક બની રહી હતી.
ડૉક્ટર કલ્પનાએ નર્સિંગ સ્ટાફને તાત્કાલિક આદેશ આપ્યો, "જલ્દીથી લાઇફ સપોર્ટ સિસ્ટમ ચાલુ કરો અને ઇમર્જન્સી ઇન્જેક્શન તૈયાર રાખો."
તેમણે કોઈ પણ પ્રકારનો વિલંબ કર્યા વગર પોતાની કુશળતા કામે લગાડી અને દર્દીને જરૂરી ટ્રીટમેન્ટ આપવાનું શરૂ કર્યું.
થોડી જ મિનિટોની સઘન મહેનત અને સતર્કતા પછી, ICU ના મોનિટર પર દર્દીના ધબકારા ફરીથી સુધરતા અને લયમાં આવતા દેખાયા.
રૂમમાં હાજર નર્સે રાહતનો શ્વાસ લેતા કહ્યું, "મેડમ, તમે બરાબર સાચા સમયે આવી ગયા. જો થોડીવાર થઈ હોત તો અઘરું થઈ જાત, પેશન્ટ હવે સ્ટેબલ છે."
ડૉ. કલ્પનાએ પોતાના કપાળ પર જામી ગયેલો પરસેવો રૂમાલથી લૂછ્યો અને એક હળવો નિશ્વાસ નાખ્યો.
તેમણે ICU નો દરવાજો ખોલીને બહાર રાહ જોઈ રહેલા સગાને બોલાવ્યા અને શાંતસૂરે કહ્યું, "હવે ડરવાની કોઈ જરૂર નથી, પેશન્ટ ખતરાની બહાર છે અને હોશ પણ આવી જશે."
સગાએ હાથ જોડીને આંસુ સાથે કહ્યું, "મેડમ, તમે આ સમયે રાત્રે ગમે તેમ કરીને આવીને આજે અમારો દીવો બચાવી લીધો છે, અમે હંમેશા તમારા ઋણી રહીશું."
ડૉક્ટર કલ્પનાએ હળવું સ્મિત આપીને નમ્રતાથી કહ્યું, "આ તો મારી ફરજ છે. દર્દીનો સાચો જીવ બચાવવો એ જ તબીબ માટે સૌથી મોટો ધર્મ અને સાચી આરાધના છે.
આવું કામ તો અમે અગાઉ કોરોનામાં અને રૂટિનમાં પણ કરતા જ આવ્યા છીએ, પણ કોઈનો જીવ બચે એ જ અમારા માટે સૌથી મોટું સૌભાગ્ય છે."
આ ઘટનાએ ફરી એકવાર સાબિત કરી દીધું કે તહેવારો કે ઉત્સવો પોતાની જગ્યાએ છે, પણ એક સાચા ડૉક્ટર માટે હંમેશાં દર્દીનો જીવ જ સર્વોપરી હોય છે.
■ હરેકૃષ્ણ જાની©
Thanks for visit this Post, Be sure to check out our homepage for the Latest Posts and Stay connected with us for more Posts.